Με την υπ’ αριθ. 1893/2026 απόφαση του Μονομελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, έγινε δεκτή η προσφυγή της εντολέως μας κατά ρητής απορριπτικής απόφασης του Προϊσταμένου της ΔΕΔ επί ενδικοφανούς προσφυγής κατά οριστικής πράξης τελών χαρτοσήμου, με την οποία έγιναν δεκτά τα εξής:
α) δεν είναι δυνατός ο απευθείας καταλογισμός των καταβλητέων τελών χαρτοσήμου και του σχετικού προστίμου με βάση ένα νέο νομικό χαρακτηρισμό της σχέσης στον οποίο προβαίνει για πρώτη φορά η απόφαση της ΔΕΔ και την υπαγωγή αυτής σε διάταξη άλλη από εκείνη που μνημονεύεται στην έκθεση ελέγχου και
β) εάν μία σύμβαση, πράξη κτλ υπάγεται σε καθεστώς του Φ.Π.Α. είτε ως υποκείμενη στο φόρο αυτό, είτε ως απαλλασσόμενη από το φόρο αυτό, δεν θα υπάγεται σε τέλη χαρτοσήμου.
Στην υπόθεση της εντολέως εταιρείας μας, η ένδικη έννομη σχέση, η οποία εξαρχής χαρακτηρίστηκε εκ μέρους μας ως σύμβαση εντολής υπαγόμενη σε καθεστώς Φ.Π.Α, χαρακτηρίστηκε στην έκθεση ελέγχου ως έκταξη.
Στη συνέχεια, η απόφαση της ΔΕΔ, δεχόμενη τους ισχυρισμούς μας πως δεν πρόκειται για έκταξη, έκρινε τελικώς την εν λόγω σχέση ως καταπιστευτική εκχώρηση.
Το διοικητικό Δικαστήριο έκανε δεκτούς τους ισχυρισμούς μας και ακύρωσε την απόφαση της ΔΕΔ.
